ölü ozanlar derneği süper bir kitap eğer okumadıysanız mutlaka okumanızı tavsiye ederim kitapta kurallara çok bağlı bir okulda bir öğretmenin öğrencileriyle yaşadıkları anlatılıyor.öğretmen öğrencilerine her anın değerli olduğunu latince carpe diem sözüyle anlatıyor. kitap ayrıca film olarakta beyaz perdeye aktarıldı baş rolde robin williams var 1989 yapımı bir film bence hem kitabı okuyun hemde filmi seyredin çok etkileneceksiniz..
yorgunum...
aslında hiçbir iş yapmadım ama kafam öylesine doluki yorgunluktan ölüyorum
mutsuzum...
mutsuz olmam için bir sebeb yok aslında.benimki genel bir mutsuzluk galiba.kendimi mutlu edecek hiçbir şey bulamıyorum.
bıkkınım...
henüz 18 yaşındayım ama ruhum çoktan yaşlandı sanki.olgunluk değil bendeki.bir bezginlik havası hakim hayatımda.sıkıcı ve sıradan...
yürüyorum...
nereye gittiğimi bilmeden yürüyorum.soruyorum bu yol nereye gider?yılmaz erdoğan cevap veriyor bana :yol bir yere gitmez o bir durma biçimidir.ben bir durma biçiminin üzerinde yürüyorum.elimde can dündarın kitabı çantamda tolstoy"un anna kareninası...bir kağıt düşüyor yere.eğilip almaya üşeniyorum.sonradan pişman olacağım biliyorum ama almıyorum kağıdı yerden.yürüyorum.birkaç adım sonra birinin seslendiğini duyuyorum.bakarmısınız diyor.dönüp bakıyorum.bu sizden düştü galiba diyor yere düşürdüğüm kağıdı bana veriyor belli belirsiz teşekkür edip alıyorum kağıdı okuyorum ne yazıyor diye.shekeaspeare"in sonelerinden alıntılar yazıyor.gülümsüyorum.....
yola devam ediyorum.kafamda milyon tane düşünce.hafif bir rüzgar esiyor.eteğim uçuyor,karşıdan yakışıklı bir çocuk geliyor.eteğim uçuyor çocuk gülümsüyor.bende ona ufak bir tebessümle karşılık veriyorum.karşıya geçmek için duruyorum.kafamdan şimşek hızıyla bir düşünce geçiyor yok artık diyorum.aynı düşünce yeniden geliyor beynime.ve bu sefer gitmiyor .atla diyor bana atla arabaların önüne atlada kurtul....
bir adım atıyorum.bir adam çıkıyor karşıma.sağa çekiliyorum yine gelip karşıma duruyor.kafama kaldırıp bakıyorum yüzüne.adamın gözlerinde garip bir ifade.ne oluyor diyorum.bitti diyor.ne bitti diyorum.çok uzaklardan çığlıklar duyuyorumadam gülümseyerek hayatın bitti diyor...çığlık sesleri artıyor ve ben ölüyorum...
öldümmü şimdi ben diye soruyorum.etrafımda sevinç çığlılklarıduyuyorum şükür sesleri yükseliyor heryerden.gözlerimi açıyorum.hastanede olduğumu anlıyorum.her tarafım ağrıyor.ne oldu diyorum annem gözleri yaşlı trafik kazası geçirdin diyor.gülümsüyorum.gördüğüm o adam azrailmiş meğer.sonra bir kahkaha atıyorum herkes korkuyla yüzüme bakıyor.azrailde yalancıymış diyorum annem saçmalıyor doktoru çağırın diyor.gözlerimden yaşlar akmaya başlıyor.ölüm fikrine böyle alışmışken hayata dönmek zor geliyor.azraille birkez daha karşılaşınca bunun hesabını soracağım.bitti dediği halde hayatım neden devam ediyor.gözlerimi kapatıyorum.lütfen diyorum.lütfen beni daha fazla bekletme azrail.ve bitti dediğinde gerçekten bitsin.
artık ölmekten korkmuyorum yaşamaktan korktuğum kadar.....